یکشنبه 04 اسفند 1398
همكاري با پايداري
 
 
 
پربيننده ترين مطالب
 
سوابق و فعاليت‌هاي نامزدهاي جبهه پايداري در تهران
 
 
فهرست نهايي جبهه پايداري در حوزه انتخابيه تهران، ري، شميرانات، اسلامشهر و پرديس
 
 
به ائتلافي كه در آن پدرسالاري باشد ورود نخواهيم كرد/ در سال ۹۴ آيات مصباح و يزدي را از روند وحدت حذف كردند/ از آقاي رئيسي بپرسيد چه كساني تا آخر پاي كار شما بودند/ جمنا خود را منقرض كرده است/ ادعاي عبور پايداري از علامه مصباح تهمتي از سر بي‌اطلاعي است
 
 
رمز پيروزي جبهه انقلاب در انتخابات، زير سايه وحدت استراتژيك است نه وحدت تاكتيكي
 
 
تجارب توام با شكست را نبايد تكرار كرد/ يك هزار توماني هم از جايي به جبهه پايداري كمك نشده است/ در يك سال و نيم اخير براي كارهاي دروني و تشكيلاتي وقت گذاشته‌ايم/ وقتي مخالف و موافق برجام را در يك ليست مي‌گذاريم مردم احساس دوگانگي مي‌كنند
 
 
بايد اصلح را بشناسيم، سهم‌خواهي چيست؟/ اگر ائتلاف براي شناخت اصلح باشد، اهلا و سهلا/ تكرار تجربه دوره گذشته كار عاقلانه‌اي نيست؛ مؤمن از يك سوراخ دوبار گزيده نمي‌شود/ اگر بنا شد كه قولي بدهند اما بعد بزنند زيرش ديگر براي چه اعتماد كنيم؟!
 
 
قواعد وحدت اصول‌گرايان مشخص باشد جبهه پايداري استقبال مي‌كند
 
 
بيانيه تحليلي جبهه پايداري انقلاب اسلامي پيرامون مشكلات اقتصادي جاري كشور
 
 
بيانيه جبهه پايداري انقلاب اسلامي پيرامون پايان برجام و وضعيت سياست خارجي ايران
 
 
شاهد برخي مواضع و رفتارهاي ساختارشكنانه احمدي‌نژاد هستيم/ طرح خواسته‌هاي غيرقانوني و تضعيف نهادها و اركان نظام اسلامي و عدم ترجيح مصالح ملي بر مسائل شخصي و گروهي
 
 
نامه جبهه پايداري انقلاب اسلامي به محضر مقام معظم رهبري در مورد پيروزي قاطع سپاهيان نور بر داعش
 
 
بيانيه جبهه پايداري به مناسبت تقارن 17شهريور و كشتار وحشيانه مسلمانان مظلوم ميانمار
 
 
بيانيه جبهه پايداري انقلاب اسلامي پيرامون دوازدهمين دوره انتخابات رياست جمهوري
 
 
اطلاعيه جبهه پايداري انقلاب اسلامي پيرامون انتخابات پنجمين دوره شوراي اسلامي شهر تهران
 
 
بيانيه جبهه پايداري انقلاب اسلامي جهت معرفي نامزد اصلح انتخابات دوازدهمين دوره رياست جمهوري
 
 
صادق محصولي: جبهه پايداري نامزدي به جمنا براي انتخابات رياست جمهوري معرفي نكرده است
 
 
آغاز فرآيند اجرايي معرفي نامزد اصلح در جبهه پايداري با مشورت صاحب نظران و كارشناسان حوزه و دانشگاه در پاسخ به مطالبات مردمي
 
 
دبيركل جبهه پايداري: پس از 5 ماه جبهه مردمي به سراغ ما آمد/ ما به وظيفه خود عمل مي‌كنيم
 
 
مكانيزم وحدت؛ فرصت ها و تهديدات
 
 
درباره نجات كشور از وضعيت فعلي
 
 
علامه مصباح يزدي: آقاي هاشمي‌رفسنجاني عمري را در ياري امام(ره) تلاش كرد؛ اين مصيبت را تسليت عرض مي‌كنم
 
 
جبهه پايداري قطعا براي انتخابات رياست جمهوري ۹۶ گزينه دارد
 
 
آيا مسأله، وحدت حول يك كانديداست؟!
 
 
آيت الله مصباح يزدي: روايتي نداريم كه بگويد اطاعت از كسي كه با رأي اكثريت مردم سر كار آمده، واجب است/ تنها در صورتي كه ولي فقيه فردي را منصوب كند، اطاعتش واجب مي‌شود
 
 
صادق محصولي: بسياري از خواص و نخبگان در ۹ دي سال ۸۸ از مردم عقب ماندند/ چرا با متخلفان حقوق‌هاي نجومي برخورد نشد؟
 
 
حاشيه اي بر حرف راست آقاي روحاني
 
 
حضرت آيت الله مصباح يزدي: آن‌قدر بي عرضه نباشيم كه ثمره خون شهدا را به باد دهيم/ اولين خطر در زمينه حفظ انقلاب اين است كه فكر امام(ره) تحريف شود و ارزش و كارآيي خود را از دست بدهد
 
 
بيانيه جبهه پايداري انقلاب اسلامي به مناسبت سالروز حماسه ۹ دي
 
 
 تفصيلي/ علامه مصباح يزدي در ديدار با شوراي مركزي جبهه پايداري:
 هدف در تمامي كارها حتي كارهاي سياسي بايد كسب رضاي خدا باشد؛ ولو از راه شهادت!
تاريخ  :  1398/11/13

آن وقتي كه امام (ره) را در پانزده خرداد بردند، آيا او فكر مي‌كرد كه من كي برمي‌گردم و مثلا رهبر مي‌شوم و همه‌ي مردم به حرفم گوش مي‌دهند؟ او آماده بود براي شهادت. چرا؟ براي اينكه هدفش اطاعت خدا بود، به فكر اين بود كه خدا از من چه مي‌خواهد؟ هر چي بگويد، مي‌گويم چشم.


به گزارش پايگاه اطلاع رساني آثار حضرت آيت الله مصباح يزدي، رئيس مؤسسه آموزشي و پژوهشي امام خميني (ره) قم در ديدار با اعضاي شوراي مركزي جبهه پايداري با مطرح كردن اين سؤال كه «علت رفتارهاي نامناسبي كه عليه جبهه پايداري يا دوستان منتسب به جبهه پايداري رخ داده است، چيست؟» به تببين چرايي اين تخريب‌ها پرداختند.

گزيده‌اي از بيانات حضرت آيت الله مصباح يزدي در اين ديدار را در ادامه مي‌خوانيد:
من اجازه مي‌خواهم يك سؤالي مطرح كنم و آن اينكه علت اين رفتارهاي نامناسب (اين تخريب‌هايي كه عليه جبهه پايداري يا دوستان منتسب به جبهه پايداري صورت گرفته است) چيست؟ رفتارهايي كه شايد بعضي‌هايش هم از بعضي از دوستان انجام گرفته و ما توقع نداشتيم كه اين جور رفتار بشود.

به طور خلاصه از دو حال خارج نيست، يعني دو تا علت بيشتر ندارد. يكي اينكه كساني هستند كه اين برداشتي را كه ما از اسلام و انقلاب و امام و فرمايش‌هاي امام (ره) داريم، قبول ندارند و ما اختلاف مبنايي اصلي [با آنها] داريم؛ ما دنبال يك چيزي هستيم و آنها دنبال يك چيز ديگر! و شايد اگر روي‌شان بشود و فرصتي پيش بيايد و شنونده‌اي پيدا كنند كه اهلش باشد صريحا بگويند امام هم اشتباه كرد. بعضي‌هايشان خيلي ابايي از اين ندارند!

دوم اينكه، نه؛ كساني از لحاظ فكري و نظري چندان مخالف نيستند، اما در عمل وقتي پاي منافع در كار مي‌آيد، كم مي‌آورند.

اگر شما همه مفاسد انساني را از زمان حضرت آدم تا حال پيگيري كنيد  اين دو تا عامل را -يكي‌ يا هردويش را- مي‌بينيد؛ يا نفهميدند و باور نكردند؛ يا نه، در مقام عمل ديدند به نفعشان نيست؛ نفع فردي‌شان يا گروهي‌شان، پسرشان، دامادشان، عروسشان و ... [و در نتيجه آن باورهايشان را] فراموش كردند.

سياستمداران [ِسكولار] دنبال اين هستند كه رقيب را بگذارند كنار، خودشان بروند سر كار. [مي‌گويند:] مگر شما بدتان مي‌آيد كه يك وقت فلان گروه در انتخابات ببازد و شما برنده بشويد؟ طبق اين ديدگاه، مبارزات سياسي براي همين است كه رقيب را آدم بگذارد كنار، و خودش قدرت را در دست بگيرد. حالا قدرت خوب باشد يا بد؛ فرقي نمي‌كند! بالاخره سياست يعني اين.

از اين ديد كه نگاه بكنيم بايد بنشينيم فكر بكنيم كه چكار كنيم در اين انتخابات نسبتا برنده بشويم. حالا هر اندازه‌اي كه مي‌شود. اگر سيصد نفر نشد، صد نفر، نشد، پنجاه نفر. اگر ما دنبال اين هستيم بايد بگرديم دنبال تاكتيك‌ها و ديگر گفتمان را بگذاريم كنار. ديگر شوخي نكنيم كه: «ما اهل گفتمانيم و اين حرفها»! بلكه بگوييم: دنبال اين هستيم كه در انتخابات برنده بشويم؛ چه كنيم بيشتر ببريم، حالا هرچه مي‌خواهد بشود! اين يعني باز ما هم به يك معنا سياست منهاي دين را قبول كرده ايم، يعني دين به كنار؛ ما در سياست مي‌خواهيم برنده بشويم. آيا هدف اين است يا چيز ديگري است؟

كساني به امام اشكال مي گرفتند كه چرا امام اينجور كرد؟! خوب بود از اول مي‌نشست با شاه مذاكره مي‌كرد! يا با آمريكا مذاكره مي‌كرد و مي‌گفت: اين شاه را بگذار كنار؛ ما مي‌آييم منافع شما را تأمين مي‌كنيم. شما نفت ايران را مي‌خواهيد؟ بسم الله! شاه نباشد، ما باشيم.

آيا مسأله اين است كه در انتخابات برنده بشويم؛ حالا با هر عنواني؟ مثلا به اين عنوان كه آدم‌هاي خوب بيايند، ولي بالاخره ما برنده بشويم. آيا هدف اين است؟

يا نه ما يك درد ديگري داريم. مسأله اين است كه معتقديم همه‌ي اين زندگي با همه‌ي اين عرض و طول و عمق و تشريفات و ارزش‌هايش فقط يك بازي و سرگرمي است؛ أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ (حديد،۲۰)  وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ (انعام، ۳۲) مگر اينكه مقدمه و ابزار باشد براي يك هدف اعلا. آن هدف اعلي چيست؟ رضاي خدا. رضاي خدا يك هدفي فراتر از پيروزي در انتخابات است؛ ولو از راه شهادت باشد!

آن وقتي كه امام را در پانزده خرداد بردند، آيا او فكر مي‌كرد كه من كي برمي‌گردم و مثلا رهبر مي‌شوم و همه‌ي مردم به حرفم گوش مي‌دهند؟ او آماده بود براي شهادت. چرا؟ براي اينكه هدفش اطاعت خدا بود، به فكر اين بود كه خدا از من چه مي‌خواهد؟ هر چي بگويد، مي‌گويم چشم.

بله؛ بايد بگرديم ببينيم راه رسيدن به رضاي خدا چه چيزي را اقتضاء مي‌كند و در هر زماني از چه ابزارهايي استفاده كنيم؛ اما هدف را گم نكنيم! وسط كار – مثل خيلي‌ها كه وسط كار ماندند – ما يادمان نرود دنبال چي مي‌گشتيم؟

مي‌گوييد: «اينها دارند با ما اينجور معامله مي‌كنند» خب! خيلي كار بدي مي‌كنند، آدم غصه‌اش هم مي‌شود؛ اما حالا آدم بايد خودكشي كند؟! بايد ببينم خدا از من چه مي‌خواهد؛ من چه بايد بكنم؟

اينجا، غصه خوردن آن اندازه ارزش دارد كه مقدمه‌ي يك كار مثبت بشود و الا خود غصه خوردن چه هنري دارد؟! اينقدر غصه بخورم كه آب شوم و بميرم! آن وقت خوب مي‌شود؟! ارزش اين غصه خوردن و ناراحت شدن اين است كه فكر كنم يك راه مثبتي پيدا كنم يك قدم بروم جلو. جلو بروم براي آنكه به هدف برسم، نه اينكه باز زندگي دنيا راه بيفتد و اسمي پيدا كنم و پولي و مقامي و پستي و ... .

علامت كلي همه‌اش اين است كه خدا بپسندد؛ چيزي بشود كه او دوست دارد؛ كاري بشود كه امام زمان (عج) خوشش بيايد؛ اگر مبنا اين است بايد ما بيشتر دنبال اين بگرديم.

اين بحث درباره هدف بود، اما بالاخره در تاكتيك‌ها چه كنيم؟ رقباي ما -حالا اگر ما خودمان را رقيب آنها حساب بكنيم- به اين نتيجه رسيدند كه بهترين كار اين است كه ايده‌ي وحدت را مطرح كنند و رقبايشان را كه با نظر آنها مخالفت مي‌كنند متهم كنند به اينكه اينها شَق عصاي مسلمين (مخالفت با جماعت مسلمانان) مي‌كنند و اينها و گروهشان خلاف وحدت هستند.

آنها اين كار را مي‌كنند. خب ما هم بياييم همين كار را بكنيم براي آنها؟! بگوييم سياست اين است؟! نصيحتشان مي‌كنيم كه اين كار را نكنيد؛ آنها گوش نمي‌دهند. خب پس آيا ما هم همين كار را بكنيم؟! آيا راه همين است؟ دنبال همين مي‌گرديم؟ همين راه را بايد برويم؟!

اينكه بنده عرض كردم از رفتن در جلسات ابا نداشته باشيد براي اين است كه اين روشي اسلامي است، انبياء، ائمه و عقل اين را مي گويند.

آيا اگر ما هم مانند برخي دشمنان برخورد كنيم آن وقت مشكلات حل مي‌شود؟ خدا را خوش مي‌آيد؟

 در يك مصاحبه‌اي با مقام معظم رهبري به مناسبت انتخابات مجلس در دوره هاي قديم از ايشان مي‌پرسند به چه كسي رأي بدهيم؟ ايشان مي‌گويند به كسي رأي بدهيد كه بتوانيد قصد قربت كنيد! از كسي حمايت كنيد كه بتوانيد در اين كارتان قصد قربت داشته باشيد؛ بگوييد خدايا براي تو دارم اين كار را مي‌كنم. هرچه ما شاخص‌هاي زياد بگوييم تطبيقش پيچيده و مشكل مي‌شود اما اين را هركسي وجدانا مي‌تواند [تشخيص دهد]. كارهايمان بايد اينطوري باشد. اگر ما براي خدا و اسلام انقلاب كرديم، در هر حالي بايد ببينيم وظيفه‌مان چيست و خدا مي‌گويد چه كار كنيم؟

گاهي در حالي كه نظر خودت را درست مي داني اما نمي تواني طرف مقابل را قانع كني. اينچنين مواردي كم نيست. اينجا مي گويند تو كار خودت را بكن او هم كار خودش را مي كند.

يعني اگر ليست پيشنهادي ما را قبول نكردند و ما هم قانع نشديم، مي گوييم  شما ليست خودت را بده ما هم ليست خودمان را مي دهيم.

اين مرحله آخر و آخرين راه است. هم عقل مي گويد وهم دين مي گويد. اول بناداريم با هم بنيشينيم و بفهميم و مصلحت را پيدا كنيم و توافق كنيم، اما اگر نتوانستيم مصلحت را به صورت مشترك پيدا كنيم، خب هر كس راه خودش را كه حجت براي آن دارد مي رود و دشمني هم نداريم.

بله ممكن است، اگر من از برخي خواسته هايم صرف نظر كنم و او هم از برخي از منافع و خواسته هايش صرف نظر كند، به اين نتيجه برسيم كه اين كار مشترك به نفع اسلام است. اين جا صحيح است كه من از نظر خودم صرف نظر كنم، تا به آن منفعت بزرگ تر برسيم.

اگر ما وظيفه مان را عمل كرديم، هيچ نگران نباشيم. البته توقع نداشته باشيم حكومتي داشته باشيم كه از رئيس جمهور تا همه مسئولينش درست كار و متدين باشند. مگر زمان كدام پيغمبر و امامي اين گونه شده است؟

 آدميزادها همگي سلمان نمي شوند.

«الا الذين آمنوا و عملوا الصالحات و قليل ما هم؛ بجز كساني كه ايمان آورده و كار هاي نيكو انجام دادند، اما تعداد آنها اندك است.»(ص، 24). اين نص قرآن است. در جاي ديگر مي فرمايد: «و ما اكثر الناس و لو حرصت بمومنين؛ بيشتر مردم هر چند اصرار داشته باشي ايمان نمي آورند.»(يوسف، 103).

حالا ما توقع داشته باشيم كه همه نيرو هاي انتخابي ما هيچ اشتباهي نكنند و هيچ نقصي نداشته باشند؟! كي اين طور بوده است؟! اين توقع به جايي نيست.

گاهي ممكن است كساني بيايند و تعهد شرعي كنند كه كاري واحد با اثري بيش تر از اثر گروه هاي متعدد شكل بدهند.

يك فرض ديگر هم اين است كه انسان حتي بداند كه اگر در اين كار جمعي شركت كند، برنده طرف مقابل [در اين گروه] مي شود، اما اگر آن ها برنده نشوند حتما  شخص بدتري برنده مي شود. در چنين شرايطي بايد در اين كار شركت كرد. اين همان دفع افسد به فاسد است. در چنين فرضي شرايط اين گونه است كه اگر با اين ها موافقت كنم، كسي سر كار مي آيد كه گاهي اشتباه مي كند، اما اگر او راي نياورد، كسي مي آيد كه بيشتر كار هايش خراب است. اين جا هم به عنوان ثانوي بايد برويم و با اين ها موافقت كنيم تا آن فاسدتر را كنار بزنيم حتي اگر آن كسي كه نظر خود ما بود انتخاب نشود.

اين ها مباني ديني ما است. اگر براي خدا قيام مي كنيم بايد همين ها را ملاك قرار بدهيم، خواه پيروز بشويم يا نشويم. اما اگر براي اين كه خودمان را پيش ببريم حرفي را تحريف كنيم و بگوييم اسلام اين را مي گويد، اين كار هيچ مجوزي ندارد. بله اين كار در منطق سياست دنيا محور، مجوز دارد. در سياست رايج دنيا هر طور شده بايد رقيبت را كنار بزني، اما در منطق دين، اين كار درست نيست. منطق دين دائر مدار حق است. حتي اين استثنائاتي كه گاهي بايد از فرد اصلح گذشت و دفع افسد به فاسد كرد هم طبق مباني ديني است و خارج از منظومه ديني نيست.

گاهي شرايطي پيش مي آيد كه آدمي يقين دارد اصلح واقعي راي نمي آورد. در چنين شرايطي بايد اصلح نسبي را حمايت كرد تا افسد راي نياورد تا ريشه امام و انقلاب را بكند!

از بعضي حرف هايي كه برخي مي گويند آدمي مي تواند حدس بزند كه برخي از اين ها اگر قدرت دستشان بيايد، اسلام را كنار مي گذارند و به حد اسلام فردي اكتفا مي كنند. گام به گام جلو مي آيند؛ سخن از حقوق بين الملل و نظر اكثريت و ... مي زنند و سپس شوراي نگهبان را خلاف حقوق بشر مي خوانند و مي گويند: شوراي نگهبان بنا بود يك حاشيه باشد، حالا تبديل به اصل شده است! 

اين حرف برخي از مسئولين كشور ما است.

در حالي كه ما براي آن كه شوراي مان اسلامي باشد نياز به شوراي نگهبان داريم. آيا درست است اينطور رفتار كنيم و اصل ضرورت شوراي نگهبان را رد كنيم؟ جرأت نمي كنند بگويند، و الا مي گويند اساسا امام هم در اين باره اشتباه كرد.

ما با اين گونه افراد مواجه هستيم. اگر بخواهيم در مواجهه با اين افراد، مته به خشخاش بگذاريم و هر كسي را به خاطر يك اشتباهي رد كنيم، چنين افرادي كه اساس فكرشان غلط است قدرت را به دست مي گيرند.

اگر بخواهيم اين قدر سخت بگيريم بايد برويم و در خانه مان بنشينيم.

آخرين جمله اي كه عرض مي كنم آن است كه تا قم هستيد براي انجام بهتر وظايفتان در اين امور سياسي، توسل به حضرت معصومه سلام الله عليها را فراموش نكنيد. هر جاي ديگر نيز توسل به امام زمان عليه السلام داشته باشيد كه او صدايتان را مي شنود.

هميشه بايد فكر كنيم اين پديده اگر بخواهد تحقق پيدا كند خدا مي پسندد يا نه؟ اگر من كمك كنم مي گويد چرا كمك كردي يا مي گويد چرا كمك نكردي؟ نگراني ما از همين بايد باشد؛ چه مردم  فحش بدهند و چه تعريف كنند؛ زنده باد و مرده باد بايد مساوي باشد براي ما.

يك وقت آقا به كسي فرموده بودند كه خيلي عليه تو حرف مي زنند. او هم گفته بود كه ما كارمان اين است كه فحش درماني مي كنيم!

من يادم هست پيش از انقلاب در حياط خانه امام بوديم و  گفت و گو در مورد ايجاد وحدت بين نظر يكي از مراجع و نظر امام بود. آن مرجع گفته بود كه يك گروهي تشكيل شود و مشورت بشود و نظر آن جمع ملاك باشد.

امام فرمودند اگر مي گوييد در اصل مبارزه با شاه مشورت كنيم، من نمي توانم اين را بپذيرم و حجت شرعي ندارم. اما اگر مشورت و نظر جمع درباره كيفيت مبارزه است، قبول دارم، زيرا رفتار جمعي حتي اگر ضعيف تر باشد، اثرش بيشتر و پايدار تر است.

گفتني است اين ديدار در دهم بهمن ماه سال جاري برگزار شد.

متن
نام
نام خانوادگي
ايميل
متن
فايل
 
بيانيه ها
 
اطلاعيه جبهه پايداري پيرامون رسيدن به ليست وحدت
بيانيه جبهه پايداري انقلاب اسلامي به مناسبت چهل و يكمين سالروز پيروزي انقلاب اسلامي
بيانيه جبهه پايداري پيرامون واقايع مهم داخلي، منطقه‌اي و بين‌المللي
بيانيه جبهه پايداري به مناسبت شهادت حاج قاسم سليماني